Aanpak Liefhovendijk schuurt aan alle kanten

“Eindelijk, er gebeurt weer wat aan de Liefhovendijk”, zou je denken. Op het dak van de historische witte woonboerderij liggen rijen dakpannen opzij geschoven. De eerste stap in het broodnodige herstel van het historisch ensemble, dat de boerderij met opstallen vormt met het lieflijke dorpsweitje erachter. Hoelang hebben de Linschotenaren al niet gehunkerd naar het moment waarop de op het landje van Cromwijk gelegen hofstede in oude luister zou worden hersteld? Vijftien jaar? Twintig jaar? Langer al? De eerste stap is gezet. Maar... reden tot vreugde? Nee, want de aanpak van de tot op het geraamte vervallen historisch erfgoed schuurt aan alle kanten.

De Linschotense 17e-eeuwse boerderij Liefhoven kent een lange, trieste geschiedenis van achterstallig onderhoud en getouwtrek over herstel. Al tientallen jaren zagen dorpsgenoten met lede ogen hoe het woonhuis en de bijbehorende schuren steeds verder verwaarloosd raakten. Het tragische dieptepunt was het in elkaar storten van de fraaie 19e eeuwse schuur die als timmermanswerkplaats diende.

schuur.jpg

Foto: Monumentencommissie Montfoort

Dorpsvisie 2030

Samen met inwoners is een aantal jaren geleden de Dorpsvisie 2030 opgesteld. Daar is veel tijd en geld in gestoken. Maar met de uitkomst was iedereen dan ook dik tevreden. Het Landje van Cromwijk kreeg de status van historische dorpweide en vormt zo een belangrijke visuele verbinding van de historische dorpskern met het omliggende open landschap. Met Liefhoven, nota bene een rijksmonument en een dorpsmonument, als kers op de taart.

dorpsvisie.jpg

Foto: RSM

Maar Dorpsvisie of niet, het bracht geen verbetering in de situatie op Liefhoven. Met pijn in het hart moest de gemeente afzien van aankoop omdat het een te grote wissel op gemeenschapsgeld zou trekken. De hoop gloorde anderhalf jaar geleden weer op toen enkele lokale investeerders plannen ontvouwden om de percelen aan te kopen en de gebouwen te herstellen. Natuurlijk moesten er concessies gedaan worden om herontwikkeling haalbaar te maken. Zo moet van de voormalige timmerwerkplaats en de schuren woningen gemaakt kunnen worden. Ook moet een keuze gemaakt worden of het bosje op Cromwijk stille natuur of wandelgebied moet zijn. En er was nog een puntje dat de bouwplannen zich tot buiten de rode contour uitstrekten: gebied waar je helemaal niet mag bouwen. Wat volgde was een enorm getouwtrek waar initiatiefnemers, gemeente, inwoners en natuurbeheerders nooit goed uit gekomen zijn. Een Dorpsvisie is leuk, maar als sommigen hun eigen visie belangrijker vinden schiet het niet op. En dus schoot het ook niet op met de plannen voor Liefhoven.

Mais om ‘de grond te verbeteren’

De zaak escaleert in het voorjaar van 2017. Er verschijnen hekken rond het landje en op een pinkstermorgen wordt het ‘dorpsweitje’ omgeploegd. Later wordt er mais ingezaaid. Naar verluidt met als argument dat een eenmalige maatregel is voor grondverbetering. Een bekende methode uit de intensieve landbouw, maar volledig haakt op de Dorpsvisie en juist funest voor het bodemleven van een historische weide. Een zomer lang zitten de bewoners aan de Liefhovendijk tegen meters hoog mais pal achter hun huis aan te kijken.

Mais.jpg

Nieuwe tijden

Natuurlijk mag een investeerder ook wat overhouden aan zijn plannen. Natuurlijk kan de gemeente geen eisen stellen die boven de wet uitgaan. Natuurlijk hebben bewoners het volste recht voor hun belangen op te komen. En natuurlijk mag een boer voor eigen gebruik wat mais inzaaien. Maar als de verhoudingen zo verziekt zijn als de afgelopen jaren, dan  zitten we op Liefhoven zo nog maar eens tien jaar in de rommel. Het wordt tijd dat de betrokkenen zich niet langer verschansen in de forten van hun eigen gelijk. Dat ze hun geschillen aan de kant zetten en met elkaar naar de toekomst kijken.

Er breken nieuwe tijden aan, ook in hoe we met de ruimtelijke ontwikkeling in ons land omgaan. Daarbij staan niet de ruimtelijke regeltjes centraal, maar wat we samen willen met onze omgeving. Daarbij staat niet het plan van een initiatiefnemer centraal, maar hoe alle betrokkenen aankijken tegen dat plan. Daarbij gaat het niet (alleen) om wat er moet komen, maar of het iets bijdraagt aan behoud of verbetering van gebiedskwaliteiten die we belangrijk vinden.
Eigenlijk zoals we in 2011 dus met alle betrokkenen in Linschoten een Dorpsvisie 2030 hebben opgesteld. Waarin we met elkaar al hebben bedacht wat we waardevol vinden. Wat behouden en verbetert moet worden. Daar is al goed over nagedacht, dat geeft richting en daar is draagvlak voor.

koeien.jpg 

Progressief Akkoord wil dat we stoppen met kijken naar onmogelijkheden. Dat we samen kijken naar wat wél mogelijk is. En als dat lastig is: wat we dan nog méér kunnen bedenken om behoud en herstel van iets moois mogelijk te maken. We moeten voorkomen dat volgende generaties ons verwijten de zaak - letterlijk - in elkaar te hebben laten zakken. En het zal best nog wel eens schuren, maar zonder wrijving geen glansrijke toekomst voor zo’n uniek stukje Linschoten.

 

Landje van Cromwijck: verwoesting compleet.

Uit ons verkiezingsprogramma:

Progressief Akkoord wil de omgeving groener maken (bijvoorbeeld het stimuleren van adoptiegroen) en de biodiversiteit vergroten. Burgerinitiatieven die bijdragen aan de hoeveelheid, kwaliteit en diversiteit van groen (waaronder bermen in het buitengebied) worden via duidelijke spelregels ondersteund. 

Download ons verkiezingsprogramma

Schrijf je nu in voor
onze nieuwsbrief!

Compleet Verplichte velden *